Αναλύοντας την Έγκερ

Η αυτεπίγνωση βοηθάει στις περισσότερες περιπτώσεις, τουλάχιστον για να ξέρεις πού οδεύεις. Η ομάδα πόλο Ανδρών του Ολυμπιακού έφυγε το πρωί της Δευτέρας με πτήση για τη Βουδαπέστη, ώστε να βρίσκεται νωρίς το απόγευμα στο Έγκερ, όπου και θα παίξει με την ομώνυμη ομάδα στην πισίνα «Μπίτσκι Αλαντάρ» το βράδυ της Τετάρτης, στις 19:45, για την 4η αγωνιστική του α’ ομίλου του Champions League. Continue reading

H πλάκα του κακού Ολυμπιακού

Υπήρχε ένα σεβαστό χρονικό διάστημα στο δεύτερο δεκάλεπτο του παιχνιδιού με τη Λαμποράλ Κούτσα, που οι παίκτες του Ολυμπιακού δεν μπορούσαν να μπουν στη ρακέτα και δεν μπορούσαν να σουτάρουν απ’ έξω. Δεν ήλεγχαν τα ριμπάουντ καθαρά λόγω υψομετρικής διαφοράς, δεν έβαζαν τις βολές και έμοιαζαν να μην έχουν τον τρόπο να αναστρέψουν την κατάσταση. Η Λαμποράλ έμπαινε στη ρακέτα με τους περιφερειακούς και τους ημίψηλούς της, προς τα μέσα της δεύτερης περιόδου οι Ισπανοί πέτυχαν διαδοχικά τρίποντα, ο Άνταμς φαινόταν ότι είχε βρει ρυθμό, ο Λαφαγέτ έλειπε μαζί με το καθαρό μυαλό του και η διαφορά έφθασε στους 9 πόντους στο ημίχρονο, 30-39. Οι «ερυθρόλευκοι» είχαν σκοράρει ένα τρίποντο σε όλη τη διάρκειά του. Νωρίς στο τρίτο δεκάλεπτο ο Άνταμς έκλεψε την μπάλα από τον Βαγγέλη Μάντζαρη για να τη στείλει για δεύτερη φορά στους 10. Ο Ολυμπιακός δεν είχε το προβάδισμα, σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα, ούτε μία φορά. Continue reading

Της Μαργαρίτας τα… φιλιά

Η υδατοσφαίριση για την Ουγγαρία συμβολίζει την εθνική ανάταση. Όταν το 1956, στο Μπιλμπάο, ο Φέρεντς Πούσκας και οι υπόλοιποι ποδοσφαιριστές της εθνικής που έχει το θρυλικό όνομα «Αραντσιπάτ» (δηλαδή «Χρυσή Ομάδα») ζήτησαν άσυλο, η δυναμική που είχε η ομάδα στο ποδόσφαιρο χάθηκε. Όχι οριστικά, διότι το 1965 η Φερεντσβάρος κατέκτησε το Κύπελλο Εκθέσεων (μεταγενέστερα Κύπελλο UEFA και στη σύγχρονη μορφή του Europa League) και δύο χρόνια αργότερα η ειρωνική σημειολογία έβγαλε κοροϊδευτικά τη γλώσσα στους Θεούς, καθώς την είδαν μπροστά τους Φάντη Μπαστούνι στον Όλυμπο: τέτοια ήταν η κατάκτηση της «Χρυσής Μπάλας»- της αληθινής «Χρυσής Μπάλας», εκείνης που θέσπισε το περιοδικό France Football και που περνούσε από τα γραφεία του ως το 2009, όταν η FIFA αποφάσισε να αποκαταστήσει την πραγματικότητα προς όφελος των δισεκατομμυρίων ευρώ των εταιρειών αναλαμβάνοντας τον θεσμό και κάνοντάς τον γυφτάκι σε πανηγύρι- από τον Φλόριαν Άλμπερτ το 1967. Η τελευταία πραγματικά ανεκτή εθνική Ουγγαρίας ήταν εκείνη του Μουντιάλ του 1986 και ο τελευταίος σημαντικός ποδοσφαιριστής της ο Λάγιος Ντέταρι. Continue reading

Δικαιολογημένο σίριαλ

Δεν θα προκαλέσει έκπληξη να βγει την Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου, η απόφαση του ΑΣΕΑΔ για την Αλεξάνδρα Ασημάκη. Σε περίπτωση που το Ανώτατο Συμβούλιο Επιλύσεως Αθλητικών Διαφορών προγραμματίζει για εκείνη τη μέρα, εβδομαδιαίως, τις συνεδριάσεις του, και το θέμα της Ασημάκη είναι το πιο σημαντικό, σε κάθε περίπτωση. Η φουνταριστή του Ολυμπιακού έχει αρχίσει, πλέον, να νιώθει άνετα στον Πειραιά, έχει προσπεράσει οριστικά την αμηχανία της και οι διαφορές με το κολυμβητήριο του Λαιμού και τη δεκαετία που πέρασε ως πολίστρια της Βουλιαγμένης έχουν περιοριστεί αισθητά στο μυαλό της, για τον λόγο ότι το μυαλό έχει αρχίσει ήδη να δημιουργεί αναμνήσεις από το «Πέτρος Καπαγέρωφ» και, άρα, να δημιουργεί θολούρα στις παλαιότερες. Continue reading

Τακτική επικράτηση

Μία ομάδα σε ένα παιχνίδι πόλο μπορεί να χάσει ακόμα και αν έχει πετύχει 12 γκολ ή έχει 7 στις 7 επιθέσεις στον παίκτη παραπάνω. Γίνεται να χάσει αν ένας πολίστας της σκοράρει 8 φορές ή ακόμα και αν η αντίπαλη ομάδα έχει αποβολή χωρίς αντικατάσταση, δηλαδή παίζει με λιγότερο για ένα τετράλεπτο. Αλλά δεν μπορεί να χάσει αν ο τερματοφύλακάς της νοιάζεται μόνο για τα σουτ που βρίσκονται στη δικαιοδοσία του. Continue reading

“Ζω για το παιχνίδι με την Βουλιαγμένη” 

Όταν η Ίφκε φαν Μπέλκουμ βρίσκει ρυθμό στο παιχνίδι της και αποφασίζει να το αναλάβει, είναι σαν να βλέπεις τη Μέριλ Στριπ να παίζει τον ρόλο της Μιράντα Πρίσλεϊ στο «Ο Διάβολος φοράει Πράντα». Είναι χωρίς να δυσκολεύεται κυριαρχική, επιβλητική, και μερικές φορές σου δίνει την αίσθηση ότι παίζει με όλο το κορμί της έξω από το νερό. Μετά την Ίφκε, ο Ολυμπιακός έφερε την Ισπανίδα Μπλάνκα Χιλ, την Ουγγαρέζα Μπάρμπαρα Μπούικα μαζί με την Αυστραλέζα Μπρόνγουεν Νοξ, τώρα έχει την Ρομπέρτα Μπιανκόνι και την Άσλεϊ Σάουθερν, που θα γίνει δυνητικό πυρηνικό όπλο όταν έρθει η ώρα για την ομάδα. Η Αυστραλή δεν θα φύγει από τον Πειραιά αν δεν έχει κάνει ένα ματς που να θυμόμαστε τα χρόνια που έρχονται.  Continue reading

Ανοχή τέλος στην προπαγάνδα!!!

Διαβάζουμε σήμερα σε διάφορες αντικειμενικές εφημερίδες και μη, για συμμαχίες ενάντια στη διαπλοκή του Ελληνικού ποδοσφαίρου και όλα αυτά τα ωραία που μόνο γέλιο προκαλούν. Η λάσπη στον ανεμιστήρα για την μεγαλύτερη ομάδα της Ελλάδας  ως η μόνο άμυνα στους αποχαυνωμένους από τις σφαλιάρες οπαδούς τους. Ανοχή τέλος εδώ στο Redopinion. Και επειδή εμείς μιλάμε πάντα με στοιχεία και αποδείξεις , σας παραθέτουμε αναλυτικά τις βαθμολογίες ΠΑΟΚ και Ολυμπιακού από την εποχή που Ολυμπιακός άρχισε να κυριαρχεί στο Ελληνικό πρωτάθλημα.  Continue reading

Η διαφορά του σπουδαίου από το πολύ καλό

Ό,τι έχει εξιδανικευθεί στη ζωή είναι πρόσκαιρο ή αποτελεί παρελθόν. Μόνο έτσι κρατά τη μεγαλειώδη φύση του στο συνήθως ταραγμένο εγκεφαλικό πλέγμα, σε ένα μέρος που συνήθως αποτελεί καταφύγιο ώστε να ξεφεύγεις από τα τωρινά προβλήματα, τα τρέχοντα, εκείνα που αξιοποιούν την ουσία τους ακόμα και για να καθορίσουν το μοτίβο σου. Ή έτσι νομίζεις. Διότι ζωτική χρήση των αναμνήσεων είναι να σε βάζουν στη διαδικασία να θεωρείς ότι το μοτίβο σου τότε ήταν διαφορετικό από τώρα και άρα καλύτερο. Ανακατεύοντας τα προβλήματα με τις συνήθειές σου, δεν αφήνεις πιθανότητα στο παρόν να νικήσει. Continue reading

Άξιος και αντάξιος αντίπαλος

Αυτό που έγινε στην Punta Sant’ Anna του Ρέκο ήταν απλώς για χόρταση. Παρ’ όλα αυτά, ήταν ένα τυπικό Pro Recco night. Η φετινή ομάδα του Ίγκορ Μιλάνοβιτς επέστρεψε στο μοτίβο του 2012. Μετά την καχυποψία του ΣΔΟΕ για τα έργα και τις ημέρες του Γκαμπριέλε Βόλπι, εκείνο το καλοκαίρι, το εγχείρημα «παίρνω ό,τι καλύτερο υπάρχει», δεν διαλύθηκε, όπως φαινόταν εκείνη τη στιγμή, απλώς μετατέθηκε. Μετά το περυσινό καλοκαίρι, που έκανε το πρώτο γερό μπάσιμο στην αγορά, φέτος αποφασίσαν να διαχωρίσουν εαυτούς από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές ομάδες, κάνοντας τον ανταγωνισμό μία πικρή υπόθεση. Αλλά όταν ένας πρωτοκλασάτος παίκτης μπορεί να πάρει στη Ρέκο, σε ένα χρόνο, τα χρήματα που μία… σπάταλη ευρωπαϊκή ομάδα θα του έδινε σε τριετές συμβόλαιο, τότε δεν τίθεται καν ζήτημα. Έτσι επέστρεψε η κομπανία: ο Αλεξάντερ Ίβοβιτς (που 7 στους 10 προπονητές, κατά προσέγγιση, τον θεωρούν τον κορυφαίο πολίστα στον κόσμο) πέρυσι, ο Άντρια Πρλαΐνοβιτς, ο Ντούσκο Πιέτλοβιτς και ο Φιλίπ Φιλίποβιτς φέτος. Κράτησε και τον Κροάτη Μάρο Γιόκοβιτς, που επίσης έφθασε πέρυσι, ενώ έχασε μόνο τον Νόρμπερτ Μάνταρας, που ενέδωσε στον πειρασμό να γυρέψει το νόστιμον ήμαρ της πατρίδας του μετά από 10 χρόνια στη Γένοβα. Εννοούνται οι Στέφανο Τεμπέστι και Μάουρο Φελούγκο, ο Πιέτρο Φιλιόλι. Δηλαδή ο κορμός της εκπληκτικής, την τελευταία τετραετία, εθνικής Ιταλίας. Continue reading