«Θα προκριθεί επειδή το αξίζει»

Από την Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου, έως την Παρασκευή, 21, ο Ερυθρός Αστέρας βρέθηκε στο «Πέτρος Καπαγέρωφ» για να κάνει κοινή προετοιμασία με τον Ολυμπιακό. Ήταν μία ετεροχρονισμένη προετοιμασία, που συμφωνήθηκε να γίνει τον… Σεπτέμβριο του 2012, αλλά τότε οι Σέρβοι του νεόκοπου προπονητή τους, Ντέγιαν Σάβιτς, αποφάσισαν να ακυρώσουν το οδικό ταξίδι προς τον Πειραιά. Ένας λόγος ήταν η κούραση, καθώς η ομάδα τους έτρεφε φιλοδοξίες για την επιστροφή στους τίτλους μετά από 20 ολόκληρα χρόνια, ένας άλλος ήταν ότι στην κλήρωση, λίγες μέρες νωρίτερα, οι δύο ομάδες ήταν προγραμματισμένο να ανταμώσουν στον όμιλο του Champions League και σε δύο αξέχαστα επίσημα ματς (τα πρώτα μεταξύ των δύο συλλόγων) στον Πειραιά στις 13 Νοεμβρίου και στο Βελιγράδι στις 9 Ιανουαρίου 2013. Continue reading

«Θα αφήσω τα σπλάχνα μου στην πισίνα»

Στη στροφή του Χρήστου Κατραντζή στα 4Χ100μ. μεικτή ομαδική, που θα σηματοδοτούσε τη 15η πρωτιά του Ολυμπιακού (και την 5η σε 6 σκυτάλες, αφού είχε προηγηθεί η ακύρωση στο ύπτιο στο αντίστοιχο αγώνισμα των Γυναικών, λόγω διπλοποδιάς), μαζί με 13 δεύτερες και 7 τρίτες θέσεις, το ρολόι του «Πέτρος Καπαγέρωφ» έδειχνε 17.26. Ήταν η ώρα που αντιλαμβάνεσαι ότι η διοργάνωση του χειμερινού πρωταθλήματος έχει τελειώσει, το ίδιο περίπου συναίσθημα που νιώθεις στα Φώτα, όταν είσαι μαθητής, την Καθαρά Δευτέρα και την Κυριακή του Πάσχα και γύρω στις 29 Αυγούστου. Μία αδιόρατη βελόνα που μπήγεται στις φλέβες, όχι τίποτα σπουδαίο, αλλά ότι μία διοργάνωση έχει περάσει. Continue reading

Μπαρουτοκαπνισμένος πρώτης γραμμής

Για πολλές μέρες από τότε που ο Σάκης Κεχαγιάς ζήτησε από την ΚΟΕ τον Δημήτρη Κραβαρίτη για βοηθό του- σε ό,τι φαινόταν ότι θα είναι το τελευταίο παιχνίδι του με την εθνική ομάδα- ο δεύτερος διερρήγνυε τα ιμάτιά του ότι βρισκόταν στον αέρα. Φυσικά ήθελε να το ζήσει αυτό, διότι ποιος Έλληνας τεχνικός που είναι αρκετά ισορροπημένος δεν θα ήθελε να βρίσκεται στον πάγκο της εθνικής ομάδας ακόμα και για ένα ματς, έστω και ως βοηθός προπονητής, αλλά εκείνες τις μέρες ήξερε ότι δεν ήταν κάτι βέβαιο. «Δεν ξέρω τι θα γίνει, αν θα μείνει ο Σάκης ή αν θα φύγει. Δεν έχω συμφωνήσει κάτι με την ΚΟΕ. Μπορεί να είναι αυτό το ματς μόνο», έλεγε εκείνο το χρονικό διάστημα, του Νοέμβρη, ο υπεύθυνος της ακαδημίας πόλο του Ολυμπιακού. Η αλλαγή προπονητή, με τον Θοδωρή Βλάχο, έφερε και την απόφαση να παραμείνει ο Κραβαρίτης ως βοηθός προπονητής στην Εθνική και επισήμως. Το μεσημέρι της Παρασκευής, 27 Φλεβάρη, επικυρώθηκε η συμφωνία με την Κολυμβητική Ομοσπονδία (ΚΟΕ) και ο προπονητής των ομάδων Νέων Ανδρών και Εφήβων του Ολυμπιακού θα αναλάβει την εθνική Εφήβων. Μία θαυμάσια εξέλιξη. Continue reading

Όταν η τεχνοκρατία συναντά την παράδοση 

Την τελευταία μέρα του Ιούνη του 2011 έγιναν οι εκλογές που άλλαξαν καθ’ ολοκληρίαν τον ρου του Ερασιτέχνη Ολυμπιακού, υπήρχαν ακόμα διοργανώσεις που δεν είχαν γίνει. Στις 29 Ιουλίου, Κυριακή, η ομάδα στίβου των Ανδρών κατέκτησε το 6ο διαδοχικό πρωτάθλημά της. Και στις 13 Αυγούστου του 2011, η ομάδα κολύμβησης πήρε το 52ο και 16ο διαδοχικό πρωτάθλημα. Από το 1995 και έπειτα, ελάχιστες ήταν οι χρονιές που ο Ολυμπιακός αντιμετώπιζε προβλήματα στον ανταγωνισμό. Αυτήν τη στιγμή, το τμήμα της κολύμβησης είναι ένα από τα πιο νοικοκυρεμένα του Ερασιτέχνη. Και ενώ πάντα το ένστικτο του συλλόγου βρίσκεται σε δράση σε ό,τι αφορά τις προσθήκες και τις μεταγραφές, στις οποίες ο Ολυμπιακός είναι άπιαστος κάθε χρόνο, υπάρχει και ένας παράγοντας που στην κολύμβηση είναι υποτιμημένος ακριβώς επειδή ο δείκτης δυσκολίας του είναι τεράστιος, στον οποίο οι «ερυθρόλευκοι» έχουν ξεφύγει: το καλό καγαθό μάνατζμεντ. Continue reading

Το αξίωμα του καλού προπονητή 

Τη νύχτα της ημερομηνίας που έφυγε οριστικά ο Λεονάρντο Ζαρντίμ από τον Ολυμπιακό, θυμάμαι να έχω την ευκαιρία να κουβεντιάσω για λίγο με ένα από τα διοικητικά στελέχη της εφημερίδας στην οποία εργαζόμουν. Ουσιαστικά, δεν υπήρχε διαφωνία: ο Ζαρντίμ δεν έπρεπε να φύγει από την ομάδα, επ’ ουδενί λόγω. Αυτό που ήταν το πιο τρομακτικό ενδεχόμενο ήταν ότι η διοίκηση πήρε μία απόφαση επειδή ο κόσμος δεν μπορούσε να βλέπει κάποιον που είχε αμυντική λογική στο παιχνίδι του.  Continue reading

Ο μύθος της «ευκαιρίας στην πρώτη ομάδα»

Ο ρεαλισμός στη ζωή μπορεί να υπάρχει ως λογική, αλλά, για να χρησιμοποιηθεί ένα σχήμα λανθάνουσας υπερβολής, δεν είναι ρεαλιστικός. Ένα παράδειγμα για αυτό αποτυπώνεται στη φράση ενός Άγγλου δημοσιογράφου μετά τον τελικό του Γουίμπλεντον το 2012. H Βρετανία είχε κατακτήσει για τελευταία φορά το συγκεκριμένο Major στο τένις το 1936, με τον Φρεντ Πέρι και εκείνη την πρώτη Κυριακή του Ιούλη ο Άντι Μάρεϊ έχασε από τον Ρότζερ Φέντερερ. Που σήμαινε ότι τα χρόνια έγιναν 76. Το ίδιο απόγευμα ένας αρθρογράφος του Guardian τελείωσε το κείμενό του με τη φράση: «Αυτήν τη στιγμή, στον Γύρο της Γαλλίας προηγείται ο Μπράντλεϊ Γουίγκινς». Δηλαδή ο Βρετανός ποδηλάτης, που ήθελε να γίνει ο πρώτος από το Νησί που κατακτά την πρώτη θέση σε αυτόν τον αμείλικτο αγώνα. Η Βρετανία δεν είχε νικητή στο Tour du France τα τελευταία… 99 χρόνια. Πέραν της νίκης του Γουίγκινς, που ήταν και ένας συμβολισμός για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου που έρχονταν, το πιο ενδιαφέρον είναι η ελπίδα, που δεν την παρατάμε ποτέ. Ασχέτως αν κρύβουμε μέσα μας έναν Άντριαν Κρονάουερ (δηλαδή τον ρόλο που έπαιξε ο Ρόμπιν Γουίλιαμς στο «Καλημέρα Βιετνάμ»), θέλουμε οπωσδήποτε δίπλα μας έναν Άντριαν Κρονάουερ. Continue reading

Η επιφάνεια στην έννοια «πρόκριση»

Πόσο άσχημα έπαιξε ο Ολυμπιακός την Πέμπτη στο Κίεβο επί της Ντνίπρο; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό αλλά αναμένει απάντηση. Έπαιξε άσχημα επειδή θεωρεί ο ποδοσφαιρόφιλος κόσμος ότι η Ντνίπρο ήταν κακή ομάδα και αν αυτή η εμφάνιση γινόταν, φερ’ ειπείν, στη Ρώμη με αντίπαλο τη Ρόμα και ερχόταν το ίδιο αποτέλεσμα δεν θα ήταν τόσο κακή; Ή επειδή δεν είχε πάθος, διάθεση και θέληση; Και ποια είναι η σημασία της άσχημης εμφάνισης σε ό,τι αφορά τον στόχο, ο οποίος είναι η πρόκριση στη φάση των «16» του Europa League;  Continue reading

Η ομάδα της συνειδητοποίησης

Ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να έχει νικήσει με περισσότερα γκολ διαφορά τη Σζέντες στον προημιτελικό της Ευρωλίγκας πόλο Γυναικών που έγινε το απόγευμα της Τετάρτης στο «Πέτρος Καπαγέρωφ». Θα μπορούσε να έχει νικήσει με λιγότερα, επίσης. Αυτό που έκανε και που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση- ειδικά με το τωρινό σκορ- ήταν ότι έπαιξε αυτό το ματς με το συνειδητό των πολιστριών να αναγνωρίζει τη σημασία του. Σε κάθε παιχνίδι κάθε σπορ μπορεί να χάσει ο καλύτερος από τον χειρότερο, αν στέκει αυτό. Αλλά είναι σπάνιο να παίζεις ένα παιχνίδι γνωρίζοντας ακριβώς τι συμβολίζει, τι πρεσβεύει και πού μπορεί να σε οδηγήσει. Η εμφάνιση του Ολυμπιακού ήταν η παρουσίαση του συνειδητού πάνω στο νερό του «Πέτρος Καπαγέρωφ» και σε ευρωπαϊκό ματς αυτό έγινε τελευταία φορά πέρυσι με την Κίνεφ Κίρισι στον ημιτελικό του Final 4 του LEN Trophy στη Φλωρεντία. Ο αστερίσκος, ωστόσο, πρέπει να μπει, διότι ήταν ένα παιχνίδι που δεν είδαμε. Πριν από αυτό το ματς ο Ολυμπιακός είχε παίξει έτσι σε παιχνίδι ευρωπαϊκής διοργάνωσης που έκρινε πρόκριση το 2010, στους δύο προημιτελικούς με τη Σαμπαντέλ. Continue reading

Η απουσία, το χάος και μία παρατήρηση

Από την πλευρά της Σζέντες τα μείζονα ερωτήματα για το αν όλες οι πολίστριες της ομάδας είναι υγιείς ήταν φωνές βοώντος εν τη ερήμω. Δεν υπήρχε απόκριση στην απορία για το αν η Μπάρμπαρα Μπούικα θα είναι έτοιμη για να παίξει με τον Ολυμπιακό. Σύμφωνα με τα κιτάπια της ουγγρικής ομοσπονδίας, η τέως «ερυθρόλευκη» φουνταριστή έχει να εμφανιστεί στη σύνθεση της ομάδας του Λάζλο Τοτ τα τελευταία τρία παιχνίδια του πρωταθλήματος, ενώ το ρεπορτάζ για το ματς με την Έγκερ, το οποίο έγινε το Σάββατο, γράφει ότι καλύφθηκε εκ των έσω το κενό της. Η απάντηση δόθηκε τη Δευτέρα, όταν η Σζέντες έφθασε στο «Ελ. Βενιζέλος». Η Μπούικα δεν ήταν παρούσα, ως εκ τούτου το πρόβλημά της είναι σοβαρό και η Σζέντες θα αναγκαστεί να παίξει στον πρώτο προημιτελικό της Ευρωλίγκας στο «Πέτρος Καπαγέρωφ» την Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου στις 18:00 χωρίς την πιο χαρισματική, επιθετικά, πολίστριά της.  Ο Χάρης Παυλίδης, βεβαίως, δεν νιώθει εφησυχασμό- με βάση τη… θεωρία του Γιούιν*-  πάντως θα είναι καλό για τον Ολυμπιακό να μη βρει απέναντί του μία πολίστρια που είναι προφανές ότι θα έχει επιπλέον κίνητρο. Continue reading

Οι 50 αποχρώσεις της νίκης

Αν είσαι κάτοικος Νόβγκοροντ, θέλεις να πηγαίνεις στο κλειστό γυμναστήριο για να υποστηρίζεις το ωραίο ανέμελο μπάσκετ της Νίζνι. Είναι μία ομάδα ρωσική, οι γκαρντ της μοιάζουν να βγήκαν από έναν εξομοιωτή που παράγει κλώνους της γενιάς του ’90 (όπως ο Βασίλι Καράσεφ, ο παρανοϊκός Ιγκόρ Κουντέλιν και η τελευταία αληθινή έκδοση- με ντόπια στοιχεία και όχι μείγμα των πυρηνικών κεφαλών με τον τακτικισμό του δυτικού πολιτισμού- μπασκετικής παραφροσύνης, ο Αντρέι Τσικάλκιν), έχει έναν φανταστικό ψηλό, τον Παρακούσκιν που είναι πάντα εκεί για τα ριμπάουντ και που μου θύμισε τον Μιλίτσεβιτς, γενικώς είναι ομάδα-ρετρό που παίζει ελεύθερο μπάσκετ και όμορφο, τιμώντας την αθλητική παραγωγή στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Αν μένεις σε μία τέτοια πόλη (η οποία δεν είναι αμελητέα, αλλά η πέμπτη μεγαλύτερη στη Ρωσία) πας για να αποκτήσεις δεσμό με την ομάδα, επειδή ξέρεις από πριν ότι πηγαίνοντας σκιαγραφείς μία όμορφη ιστορία η οποία αφορά σε σένα περισσότερο. Continue reading